Lukas. Bij LUKAS is het aankijken, de eerste blik, heel belangrijk. De blik van de ander die me interpelleert, die me oproept. Die mij doet uitreiken naar die naaste die me nodig heeft.Dat is een mooie opdracht voor ons nu we het samenwerkingsverband van onze parochies nog vergroten tot een “boven de Schelde” gemeenschap. Het is voor ons een uitdaging om de grenzen te verleggen, kijken wat wijzelf kunnen betekenen voor onze medegelovigen. Zoals de Blasiusparochie zich voorstelde als een gemeenschap waar het geloof voorop staat, en dus ook het doorgeven van die schat die ook wij hebben ontvangen als een talent, zo is het voor onszelf een punt van bezinning of wij de ogen gericht houden op Christus.
De vergroting van onze blik maakt duidelijk wat we zelf aan waarden hebben in onze parochie, wat wij dus kunnen betekenen voor die andere geloofsgemeenschappen. Het mag niet bij een beleefd groeten blijven, wij hebben een zelfde doel. In al onze drukte en bezig zijn moeten we de blik naar binnen richten, ervoor zorgen dat we een beleefd en doorleefd geloof hebben. Die verdieping komt door aandacht en gebed. Durven we nog tijd te besteden aan gebed? Is het een vergeten woord? Dikwijls worden we beproefd door dramatische zaken, wij moeten voortijdig afscheid nemen van wat ons heel dierbaar is. Dus daarvoor moeten we gewapend zijn met een sterk geloof. Een geloof dat ons de zekere hoop geeft dat wij in Gods handen blijven. De heilige Blasius is een groot voorbeeld van een goede herder die in bijzonder moeilijke tijden het geloof als een licht wist door te geven. Zo sterk zelfs dat hij genezende kracht had. Die kracht is niet weg, ze mag ook niet verdwijnen onder de folklore van een zegen. Wij moeten erop toezien dat, zoals Paulus het zegt: er een deur geopend blijft voor onze verkondiging. Dat onze geloofsbeleving een warme kracht mag zijn waaraan we ons kunnen optrekken in de nood. Niet uit nood is het geloof, uit volheid. Dadelijk sluiten we alweer het eerste decennium af van deze eeuw, de tijd snelt, dus laat het de Liefde zijn die ons dwingt, die ons vleugels geeft om er op een zinnige manier te zijn voor onze medeparochianen. Alleen de persoon van Christus geeft ons de levengevende en broodnoodzakelijke voeding en genezing voor ons geloof. Vol goede moed trekken we met de apostel Paulus naar Damascus, dat ook ons de ogen mogen geopend worden, ziende het onzienlijke, de schoonheid van God. Elke Eucharistieviering, elke gebedsviering, elk sacrament, zijn wegen naar een persoonlijk beleefd contact met God en geloof. Wij moeten het goede doen en vrolijk zijn, erop vertrouwen dat alles in Gods hand is, maar onze werkzaamheid, ons aandeel, is het vereiste liefdesantwoord.
Komt allen tot mij….. Maranatha, kom heer Jezus kom.
Pater Paul SDB,
pastoor en voorzitter